اشعار منوچهر منوچهری ( بیدل )

وقتی این دل ویرون تونگاه توآب بشه

وقتی حرفادلمو شنیدنکنه که توخواب باشه

وقتی چشمای نازت تو چشام باز بشه

وقتی میگم دوست دارم قندتودلت آب بشه

تو نزار گلای عشقم بی تو سیراب بشه

تو نزار چشمای گریون بی تو گرداب بشه

تو نزار دلم بسوزه واسه دلت عذاب باشه

تو نزار قلب من از عشق تو بی تاب بشه

شایداون لبای غنچه گون رویائی تو

که ازش بوسه گرفتم مثل یک خواب باشه

وقتی شبای مهتابی دست من تودستته

تو نزار با بوسه های گرمت بدنم داغ بشه

تن من توکوره عشق توبسوزه برا تو مذاب بشه

  من ترانه سرای شهر باران زده ام