درکلبه ام قدم بنه ای جان به فدای چشمت

تا جان و سر بریزم جانا به پای چشمت

دست از جهان بشستم در گوشه ای نشستم

مهر از همه گسستم ای مه برای چشمت

گوشه نسینی بیدل دانی که از چه باشد

از بس فتنه بارد از گوشه های چشمت

آواره در بیابان حسرت کشان دویدم

مجنون صفت پریشان دل دربلای چشمت

برمن خدنگ مژگان زد از کمان ابرو

تا کی توان کشیدن جورو جفای چشمت

با عا شقان نکردی جورو جفا به این حد

بیدل اگر بگرید روزی بجای چشمت



 من ترانه سرای شهر باران زده ام